παρά επάνω στα πετρώματα τής ύλης,
γιορταστικέ μου ραψωδέ, τής κάθε 'μέρας!
Πες, πως ο Μέγας Ποιητής τής Θείας Γέννας
σ' επλασε καθ' εικόνα νού, τραγουδιστάρη...
πες, στην αλήθεια πως ηχείς την κάθε έγνοια
και θωπευτά ισορροπείς την αρμονία...
πως ευμενίζεις με το χρέος σου το Λόγο
και με το νάζι τ' αηδονιού σκορπάς γαρδένιες...
Αφήνομ' άδακρυς σε όσους προσπεράσουν
χωρίς να πιούν τής προσφοράς το γνήσιο νέκταρ
Δεν Μένω Άδακρυς στην αύρα τη γλαυκή σου
και στη διάκριση του ξέχωρου μετώπου
π' ανθοφορούν στο μούσκεμα τής λίμνης...
... ούτε στο μυστικό σου αστροπέταγμα
τ' άκτιστο φως π' ακολουθάει στο απρόσιτο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου